Als u problemen ondervindt om deze pagina te lezen, lees hem dan online op:
Oceania News - Uitgave september 2005
www.aussietours.be blt Oceania News - Jaargang 6 - Uitgave april 2008  
.
.
.
back to newsletter

 

Aussie Boy Down Under - Steven op de mountainbike door Nieuw-Zeeland

 

We hadden er al een hele tijd naar uitgekeken en op zaterdag 5 april was het dan zover. Voor de tweede maal op reis naar Nieuw-Zeeland, dit keer samen met 5 familieleden en vrienden.

Het beloofde iets heel anders te worden dan mijn eerste reis, niet enkel ander gezelschap, maar ook een ander transportmiddel: de mountainbike in plaats van een camper.

 

Om te bekomen van de lange vlucht verblijven we twee nachten in Christchurch.

In het hotel krijgen we van onze gids Klaus een eerste briefing en leren we ook onze twee Canadese reisgezellen kennen. De fietsen worden in orde gebracht en snel even getest.

 

Het einddoel van de reis is Queenstown, ongeveer 500km verder. We starten met een beklimming van de Port Hills. Geen illusies meer over een kalm fietstochtje, het wordt wel degelijk een hele uitdaging. Pas na een steile klim van zowat een uur komen we boven. Even rusten, om daarna over technische single track parcours terug naar beneden te rijden. Wat een start!

We laden alles op de bus en rijden richting Ryton Station. De vermoeidheid is snel vergeten wanneer we het zicht vanuit onze chalets te zien krijgen!

Hier mogen we twee nachten verblijven met zicht op Lake Coleridge.

 

De volgende dag starten we na een hartig ontbijt met onze rit over de Pinnacle Track. Het eerste deel van de klim is helaas zodanig steil dat we hier en daar stukjes te voet staan, misschien dan toch niet genoeg getraind…

Gelukkig: what comes up, must come down…

Helaas neemt één van ons dit iets te letterlijk en gaat tegen de grond. Door deze pijnlijke val wordt besloten om dan maar terug te keren van waar we kwamen. De ongelukkige wordt voor alle zekerheid naar de dokter gebracht. De schade blijkt mee te vallen en twee dagen later vervoegt hij opnieuw de rest van de groep.

Zo mist hij helaas wel één van de mooiste dagen. De etappe van Lake Coleridge naar Omarama start met een spectaculaire rit op een jetboat over de Rakaia River.

Hierna rijden we langs deze rivier en de Mount Hutt bergketen terwijl we genieten van de prachtige vergezichten. De fietsen laden we op de bus bij Lake Heron en we rijden zo verder naar Omarama. Hier komen we terug wat in de ‘beschaving’ terecht.

 

De volgende dag start relatief kalm. We volgen de Omarama rivier en steken verschillende keren de rivier over. Gelukkig genieten we nog steeds van mooi weer en drogen onze schoenen snel in de zon. Eindigen doen we met een pittige klim naar de St. Bathans Pass. De frisse pint in de historische pub hebben we zeker verdiend…

We rijden met de bus verder naar Shortland Station. Hier worden we bijzonder gastvrij ontvangen door David en Glenys. Het voelt een beetje als ‘thuiskomen aan de andere kant van de wereld’. Hier verblijven we twee nachten.

 

Het hele gebied rond de boerderij is de hemel voor mountainbikers. Via magnifieke beklimmingen en spectaculaire afdalingen komen we opnieuw aan bij Shortland Station.

We genieten deze avond opnieuw van de gastvrijheid en van de heerlijke barbecue.

 

De energie hebben we nodig, want de volgende dag staat de langste rit op het programma.

Starten doen we met enkele technische hoogstandjes door het Naseby Forest onder leiding van plaatselijke mountainbikegids Phil. Hierna staat de bekende ‘Otago Rail Trail’ op het programma. De Canadezen worden in de bus achtergelaten en met z’n zessen zetten we een flink tempo in. Hier is het wat vlakker, dit is toch meer het reliëf dat we thuis gewend zijn.

Bij het verlaten van de oude spoorweg hebben we nog 12 km langs de Clutha River over single track parcours te gaan. Op dit prachtige stukje wordt het pas echt een afvallingskoers. We komen dan ook verspreid aan in Clyde, waar het pintje in de bar van het Dunstan House ons des te beter smaakt. Opnieuw een heel charmant hotelletje.

 

De laatste dag op de fiets brengt ons doorheen een oud goudmijngebied. Tijd om te zoeken naar goud is er voor ons echter niet. De ritten van de vorige dagen beginnen flink op de benen te wegen en de top van de Bannockburn Range bereiken is dan ook een heel karwei. De beloning is er echter ook naar: een magnifiek zicht over de ongerepte omgeving.

 

Wanneer we voor de laatste keer van de fiets stappen, zijn we blij dat we de eindmeet gehaald hebben. We prijzen ons gelukkig dat we dit hebben mogen meemaken.

 

De enorme verscheidenheid van het landschap, de ongereptheid van het gebied en de uitdagende tracks maken van Nieuw-Zeeland één van de allermooiste landen om met de mountainbike te verkennen.