Als u problemen ondervindt om deze pagina te lezen, lees hem dan online op:
Oceania News - Uitgave september 2005
www.aussietours.be blt Oceania News - Jaargang 4 - Uitgave januari 2006  
.
.
.
back to newsletter

Aussie girls on the Gab: Céline geniet van een tochtje in een luchtballon.  

 

 

Om 4u30 komt een transferbusje van Hot Air ons oppikken aan het hotel. Nadat iedereen ingestapt is, rijden we naar de Tablelands van Cairns, ongeveer anderhalf uur van het hotel verwijderd. Plots maakt de chauffeur ons wakker...we mogen even uit de bus stappen om wat frisse lucht op te snuiven en naar de toiletten te hollen. Terug op de bus rijden we nog een klein halfuurtje, totdat we een schijnsel opmerken in de verte. Wanneer we aankomen op het veld zien we de ballonnen groter en groter worden. Ook de tekeningen op de ballonnen zien er steeds duidelijker uit. Oh, daar staat een kangoeroe op, merkt iemand op. Ik stond vol bewondering te kijken naar de grote kolossen tot ik plots mijn naam hoorde.

 

 

 

Eindelijk is het zover, de luchtballonnen zijn er klaar voor, en ik ook! We krijgen uitleg over hoe we in de luchtballon moeten kruipen. Een voet tegen de mand, zitten op de mand, twee benen erover en zachtjes landen in de mand. Wanneer iedereen gesetteld is, krijgen we uitleg van Ron, onze ballonvaarder. Nadat de veiligheidsprocedures overlopen zijn, krijgen we uiteindelijk het startschot en worden we losgelaten. Letterlijk dan, de touwen worden losgemaakt en opeens voel ik dat de ballon zachtjes aan het stijgen is, steeds verder van de grond. Waw, wat een gevoel, helemaal niet eng! Ik zie prachtige landschapstaferelen. Een samensmelting van de zwarte hemel met de lichtgrijze mist die boven de velden hangt. Een mooie inspiratiebron voor kunstenaars. Nadat we een kwartier in de lucht zweven, begint de zon haar eerste lichtstralen te verspreiden. Een prachtige zonsopgang die ik in geen geval wil missen!

 

Maar aan alle pret komt een einde.. Het wordt tijd om aan land te gaan. Voor luchtballonnen zijn er geen landingsbanen voorzien dus moeten we een landingsplaats improviseren. Daar ligt een mooi veld, roept Ron. We komen steeds dichterbij, en opeens voel ik het zachte struikgewas tegen de rieten mand. We zweven over het veld, steeds verder, steeds dichter bij de grond totdat we met een “boem” en bijna een kanteling een geslaagde landing maken.

 

Wanneer iedereen is uitgestapt(of beter gezegd uitgeklommen is) wacht ons een jeep op die ons terugbrengt naar het hotel waar ons een heerlijk ontbijt wacht.