Als u problemen ondervindt om deze pagina te lezen, lees hem dan online op:
Oceania News - Uitgave september 2005
www.aussietours.be blt Oceania News - Jaargang 4 - Uitgave mei 2006  
.
.
.
back to newsletter

Aussie Boy on the gab: Steven vertoeft op Otago Peninsula in Nieuw-Zeeland!  

Na een lange rit vanuit Lake Tekapo rijden we via kronkelende wegjes met onze camper het Otago Schiereiland op. Het prachtige zicht maakt van de rit al een heel mooie ervaring op zich(misschien iets minder voor de chauffeur). Ongeveer halfweg het schiereiland komen we in Portobello terecht, een heel aangenaam stadje waar we meteen een plaatsje op de camping reserveren.

Hierna rijden we meteen verder naar het uiteinde van het schiereiland. Daar gaan we op zoek naar de unieke dierenwereld van Nieuw-Zeeland. Behalve heel wat vogels op de kliffen, kunnen we echter niet meteen iets speciaals opmerken.

 

Tot we plots iets in het water zien spartelen. Het duurt even voor we kunnen zien wat het is, maar het blijkt een spelende zeehond te zijn (‘ fur seal' in het NZ). Na dit leuke voorval wandelen we naar de andere kant van het schiereiland, waar we een niet zo aangename geur waarnemen. We zien plots opnieuw twee ‘fur seals' liggen. Door de geur vrezen we dat deze diertjes niet meer tot het rijk der levende zeehonden behoren. Wanneer we echter wat dichterbij komen, kijkt één van hen ons eens goed aan, om daarna meteen zijn dutje verder te zetten. Heel verleidelijk om ze te gaan aaien, maar de waarschuwingen op de borden zijn duidelijk: dit zijn wilde dieren, en ze durven wel eens bijten als u ze op het land te dicht benadert! Eens in de zee blijken het echter de liefste diertjes te zijn.

 

Boven ons cirkelen vogels die we nog nooit eerder hebben gezien. Ze zien eruit als meeuwen die groeihormonen op het strand hebben gevonden. Dit is de fameuze ‘Royal Albatross'! Deze zeldzame vogel wordt van de ene vleugelpunt tot de andere maar liefst 3 meter groot. Wat een prachtig zicht…

Na het bewonderen van deze majestueuze zeevogels, maken we ons op voor het ‘hoogtepunt' van de avond. Het wordt donker en de kleine blauwe pinguïns moeten aan land gaan komen. Ik kijk uit naar het weerzien met deze leuke beestjes na onze vorige ontmoeting op Philip Island in Australië. Zij hebben echter minder zin om mij terug te zien, en het wachten lijkt op niets uit te draaien. De wind steekt op, het begint te regenen, en het wordt nu echt wel pikdonker.

 

Uiteindelijk komen toch enkele onherkenbare schimmetjes over het strand naar ons toe gewaggeld. Ze lopen ons echter straal voorbij, zonder zich te excuseren voor hun laattijdigheid.

We rijden terug naar de camping en terwijl ik geniet van het zicht op de lichtjes aan de andere kant van de baai, probeert mijn reisgenoot in het donker de camper op de kronkelige wegjes te houden. Het lukt, en dat verdient toch wel een lekkere pint in de plaatselijke pub.

Ondanks de onbeleefdheid van de pinguïns was dit toch alweer een prachtige avond ver, ver weg van huis…