Aussie Tours

Reisverslag Australië (15 oktober 2009 – 6 november 2009)

• Aangekomen down under
  Hier ons eerste berichtje vanuit Australië, live vanuit de McDonalds in Syndney.

   

  We zijn hier net aangekomen na een heel erg lange vlucht.

  De vlucht is gelukkig wel goed verlopen, enkel de landing in Sydney was een beetje vies wegens veel wind, maar we hebben het gehaald.

  In totaal hebben we zo'n 21 uur in de lucht gehangen. Gelukkig kregen we wel regelmatig eten en drinken op het vliegtuig (en zelfs TWEE keer een IJSJE! ha! :-) meer moet dat niet zijn he ;-) ) en we hadden ook elk een tv-schermpje waar we films op konden bekijken en spelletjes spelen.

  Zelf ben ik er niet in geslaagd om een film uit te kijken (slapen was aantrekkelijker), maar Bas(tiaan) heeft er verschillende gezien.

   

  Nu is het afwachten of we last gaan hebben van een jetlag. Het is hier nu tien voor elf 's avonds, en ik zie hier dat het dan bij jullie tien voor twee 's middags is. Raar, ergens onderweg zijn wij dus meer dan een halve dag kwijtgespeeld.

  Voila dit was het voor nu, binnenkort volgt er meer nieuws! Vanaf morgen gaan we Sydney ontdekken.

  Groetjes,

  M.

   

  OKT

  15

  Sydney (Dag 1)

  Terwijl jullie vannacht nog rustig lagen te slapen hebben wij Sydney reeds een eerste maal onveilig gemaakt. :)
Na een goede nachtrust (geen jetlag problemen) zijn we rond half acht opgestaan. 
Naast ons hotel is er een gezellig cafeetje waar we hebben ontbeten en na ons ontbijt zijn we vertrokken voor een lange wandeling doorheen de stad.
Onze eerste halte was ‘Circular Quay’, waar we al meteen een mooi zicht hadden op het Opera House en de Harbour Bridge. In Circular Quay vertrekken de ferry’s naar de overkant van het water en naar de omliggende eilandjes en stranden. We zijn van plan om morgen eens zo’n ferry te nemen. We vervolgden onze tocht naar de Botanic Gardens: een mooi park, vol met dieren en planten die je in België niet snel zal tegenkomen (heel raar om te zien waren de honderden ‘vleerhonden’ die er in de bomen hingen). Ook vanuit het park hadden we weer een prachtig zicht op het Opera House. We hebben al vele foto’s genomen. :)

  
  Daarna trokken we naar het Australian Museum. Dit museum toont onder meer alle insecten en vogels die in Australië leven. We weten nu hoe de dodelijke Australische spinnen (red back en funnel web spiders) er uitzien. Ook hebben we bijgeleerd dat we best nooit dat schattige kleine en kleurrijke octopusje aanraken (totale verlamming), ook mooie schelpjes (weeral verlamming) laten we ook best met rust. Om over de kwallen nog maar te zwijgen. 
Maar de Australiërs hier zeggen dat we ons daar allemaal geen zorgen over hoeven te maken, dat dat allemaal overdreven is … no worries ;-)
  
  Na het Australian Museum trokken we naar Darling Harbour waar we het Sydney Aquarium bezochten.
Hierna wandelden we weer richting Circular Quay (ondertussen was het al avond) waar we iets aten en nog maar eens wat foto’s van het Opera House hebben genomen (dit keer ‘by night’).
  Groetjes en tot de volgende!
  M. & B.

  OKT

  16

  Sydney (Dag 2)

  Het lijkt intussen voor ons een gewoonte geworden: de lokale dierentuin met een bezoek vereren. Zelfs de manier om er heen te gaan lijkt een standaard geworden voor ons: per boot.
  Vanochtend, na het ontbijt naast ons hotel, zijn we vertrokken naar Circular Quay waar we een ticket hebben gekocht voor de ferry naar Taronga Zoo. Wel even wennen, zo een ferry nemen in plaats van een metro. De “wharf” zelf gaat dus mee op en neer met het water, wat in het begin even wennen was voor onze landbenen.
  Eens op de ferry werden we onderweg getrakteerd op een ongelooflijk prachtig uitzicht op de Sydney Harbor. Ik dacht er intussen al aan gewoon geworden te zijn, maar het zicht op de Harbor Bridge, het Opera House en de skyline van Sydney moet echt een van de mooiste zijn die ik in mijn leven al heb gezien. Geweldig!
  Het tochtje naar de kade van de Zoo duurt ongeveer een kwartiertje. Tijdens deze tocht krijg je voortdurend nieuwe uitzichten op Sydney en omstreken. Ik kan best geloven dat ze deze plek vroeger gekozen hebben om een stad neer te poten. Zelfs nu nog is de natuur goed zichtbaar en werkelijk adembenemend.
  Eens aangekomen aan de Zoo hebben we gekozen voor de “Sky Safari”, een tochtje met een kabelbaan naar de bovenkant van de Zoo, om van daar al afdalend de Zoo te bezoeken. Wederom een knap uitzicht en ook al een glimps van het pasgeboren babyolifantje. Het eerste in Australië en ze zijn er zo mogelijk nog fierder op dan ze in België op Kai-Mook zijn. Ik ben geen kabelbaanfan, maar ik ben toch blij dat we dit hebben gedaan. Mijn angsten zijn vrij goed onder controle gebleven.
  De dierentuin zelf dan… Eigenlijk ongeveer vergelijkbaar met de betere dierentuinen die ik in Europa al bezocht heb, met één groot verschil: dieren die wij niet hebben zijn hier ook aanwezig, zoals de Platypus. Dit dier is beter bekend bij ons onder de naam “vogelbekdier” en ik moet zeggen dat de verhalen hierover eigenlijk oneer aandoen aan dit dier. Dit moet het meest eigenaardige dier zijn dat ik ooit in mijn leven gezien heb! Het heeft haar, legt eieren, heeft een eendenbek en zoogt zijn jongen. Bovendien leeft het voornamelijk in het water. Hoe meer tegenstrijdigheden kunnen er in één soort worden gestopt? Maar dit is echt een prachtig dier! Echt super om dit in het echt te kunnen zien.
  Wel nog even vermelden dat ik blijkbaar toch een beetje last heb van de Jet Lag, want omstreeks half vier ofzo val ik hier gewoon als een blok in slaap. Nog nooit meegemaakt.
  Nu zijn we net terug van nog eens te gaan eten en dat is zeer goed meegevallen, maar blijkbaar zijn de restaurantgewoonten in Australië toch een beetje verschillend met die in België. Zo doe je er blijkbaar goed aan om toch nog een “bijgerechtje” te bestellen, want bij je hoofdmaaltijd ligt zelfs geen beetje sla als je een “steak friet” bestelt. Enfin, dat ligt aan ons en niet aan Sydney.
  Morgen vertrekken we naar de Blue Mountains, dus het kan best zijn dat we pas maandag een nieuw verslag kunnen typen, dan waarschijnlijk weer door M..
  Links rijden, here I come!
  -B.

  OKT

  18

  Blue Mountains en een onvoorzien spektakel

  Zaterdag 17 oktober 2009

  Vanochtend vroeg opgestaan en uitgecheckt uit ons hotel de ‘Leisure Inn’ in Sydney.
Met onze reistassen op onze rug (toch wel zwaar eigenlijk) trokken we naar het Hertz depot, wat gelukkig niet al te ver was. Daar aangekomen kregen we onze wagen die we de komende twee dagen mochten gebruiken.
Toen begon er voor ons een spannend moment: voor de eerste keer aan de linkerkant van de baan rijden, en dan nog wel meteen in het centrum van Sydney. 
Gelukkig hadden we van de mensen bij Hertz een goede beschrijving gekregen van hoe we best uit Sydney reden en al bij al viel het allemaal heel goed mee.
Na een kleine twee uur rijden kwamen we aan in het stadje Leura, gelegen in de Blue Mountains.
Het was ondertussen reeds middag. Normaal konden we pas om 14u in ons hotel,maar we hadden geluk en we konden meteen inchecken. Ons ‘hotel’ was iets heel bijzonders, eigenlijk was het meer een huisje bestaande uit een slaapkamer + badkamer. Dit alles in een heel bijzondere omgeving: een oude melkfabriek omgebouwd tot ‘hotel’.
  Na een snelle lunch in Leura (met een prachtig uitzicht) trokken we naar Echo Point in Katoomba.
Echo Point is een uitzichtpunt over de Blue Mountains en de bekende ‘Three Sisters’.
Toen we plots na een laatste bocht in Katoomba het uitzichtpunt zagen liggen waren we even ondersteboven. Het was echt adembenemend! We zullen er hier wat foto’s van tonen, maar we vrezen dat deze nooit echt kunnen weergeven hoe het is om dat in het echt te zien. Zeker en vast de moeite!
Vanuit Echo Point kon je een aantal wandelroutes volgen, hetgeen we ook gedaan hebben: eerst zijn we naar een waterval gewandeld en daarna hebben we nog een korte wandeling gemaakt naar de Three Sisters.
‘s Avonds keerden we terug naar Leura waar we heerlijk hebben gegeten in een gezellig restaurant.
Over het eten hebben we hier niet te klagen :) Daarna trokken we weer naar de ‘Old Leura Dairy’ waar we in onze ‘Studio’ zalig hebben geslapen (enkel even wakker geworden van vreemde geluiden op ons terras brrr, waarschijnlijk één of ander australisch nachtdier dat passeerde).   

  Zondag 18 oktober 2009
  In de voormiddag hebben we verder de Blue Mountains verkend. We zijn nog naar een ander uitzichtpunt gereden, wat eigenlijk nóg indrukwekkender was dan Echo Point.
We waren op dit uitzichtpunt ook helemaal alleen. Ik (M.) heb wel even mijn hoogtevrees moeten overwinnen om tot op de rand van het uitzichtpunt te gaan staan. Maar het zicht was het helemaal waard :) Gewoon prachtig!
Na het uitzichtpunt reden we door naar Mount Tomas, waar we de Botanische tuinen bezochten.
Deze waren ook weer enorm mooi: van een stukje regenwoud, naar een kleurrijke aangelegde tuin, naar de ‘Rock Gardens’… allemaal echt superknap.
Ik (M.) moest alweer een angst overwinnen (spinnen!!! Ieeeuw) om doorheen het park te wandelen. Het is namelijk niet zo aangenaam als er overal in het groot afbeeldingen staan van de soorten spinnen die ze allemaal in hun botanische tuin hadden zitten. Brrrrr
Gelukkig wel geen spin gezien :)
  Als namiddagactiviteit had ik (M.) een geweldig idee :) : ik wou naar ‘Summer Bay’!
Voor de niet Home and Away kijkers wordt het volgende stukje heel saai, maar voor de leuke mensen, die wél home and away kijken wordt het hier pas echt interessant ;-)
Na het overtuigen van B. (‘het schijnt dat het strand het mooiste strand van Sydney is!’) trokken we met onze wagen naar Palm Beach. Aan dit strand wordt de serie namelijk opgenomen.Palm Beach ligt ongeveer een dertig kilometer ten Noorden van Sydney. Het kwam dus goed uit dat we nu die wagen nog ter beschikking hadden.
Na een lange tocht vanuit de Blue Mountains, kwamen we eindelijk aan in ‘Summer Bay’.
Het strand is echt direct herkenbaar, en de Surfclub staat er ook echt! Het is trouwens ook echt een surfclub. Ik heb meteen een hele hoop foto’s genomen van het strand, van de surf club, nog is van het strand, nog is van de surfclub, nog ene met mijzelf op het strand, nog ene met mijzelf aan de surfclub hihi .. 
Gelukkig voor B. is het strand ook effectief een van de mooiste stranden hier in de buurt.
En rustig dat het daar was! Zo’n prachtig strand, heel mooi weer, en amper toeristen in de buurt.  

  Nog een onvoorzien spektakel:

  Toen we terug naar onze wagen wilden gaan (na een uur lang foto’s trekken en filmen, en een ijsje eten aan de surf club) passeerden we een Australisch koppel die naar het water wezen en zeiden: ‘look there are whales!’ En wij: whales? Huh? Hier??
En zij zeiden ‘yes , look over there’
En effectief …. Plots zagen we twee grote staartvinnen uit het water komen. 
Hiermee was de uitstap naar Summer Bay voor B. ineens ook een groot succes, want hij wou heel graag eens walvissen in het wild zien.
Blijkbaar komt dat in deze tijd van het jaar wel vaker voor dat er hier langs de kusten walvissen passeren.

  Na het walviskijken en een gezellig praatje met de Australiërs keerden we terug naar Sydney (wat allemaal zeer goed gelukt is met die wagen) en checkten we weer in in ons ondertussen al vertrouwde ‘Leisure Inn’ hotel.
Morgen rest ons nog één dagje Sydney en daarna vertrekken we naar Melbourne! 

  Tot de volgende,

  M. & B.

   

  OKT

  19

  Sydney (Dag 3)

  Onze derde en laatste dag Sydney zit er op.
Het was alweer een gevulde dag, alhoewel we regelmatig eens moesten uitrusten omdat we de vermoeidheid van de voorbije dagen beginnen voelen.
Vandaag hebben we een wandeling gemaakt doorheen Hyde Park en nog een stukje van de Botanic Gardens. Daarna hebben we een bezoek gebracht aan het Museum of Sydney waar we info kregen over de geschiedenis van de stad en het bouwen van de Harbour Bridge.
Na het museum zijn we de winkelstraten ingetrokken waar we onder meer de grootste boekenwinkel van de stad bezocht hebben.
Hier in Sydney rijdt er een monorail rond en die hebben we vandaag ook eens genomen. Normaal neem je die hier om van plaats A naar plaats B te gaan, maar wij hebben er eerst eens een heel toertje mee meegereden :) om dan later uit te stappen in Darling Harbour. Hier dachten we het maritieme museum te bezoeken maar dat bleek te vroeg te sluiten waardoor we geen tijd genoeg gingen hebben om alles te zien. Dan maar naar de overkant naar het ‘Widlife museum’ waar we alweer een hoop Australische dieren hebben kunnen bewonderen.

  Nu rest ons de vervelende taak om onze koffers weer in te pakken zodat we morgen het vliegtuig kunnen nemen richting Melbourne :).
  Om af te sluiten nog een lijstje met zaken die ons hier in Australïe al zijn opgevallen en andere weetjes:
  Het weer: we hebben hier nog geen regen gezien op drie druppeltjes na in de Blue Mountains. Het is hier heel warm als de zon schijnt, maar als het bewolkt is dan is het toch aangeraden om een trui aan te trekken.
  De zon: de zon is hier veel feller dan bij ons. Rondlopen zonder zonnebril is niet aangeraden! We smeren ons ook elke dag in met zonnecrème factor 30 wat echt wel nodig is.
  De mensen: de mensen zijn hier super vriendelijk. We werden hier reeds een aantal keren spontaan aangesproken door Australiers die ons meteen een aantal tips gaven over hun stad. Voor ons Belgen is dit echt heel raar :), dat zijn we niet gewoon! Fietsers op een autostrade is hier iets heel gewoon. Wij vonden het wel maar vreemd toen we plots een ‘opgepast voor fietsers’ bord tegenkwamen op de autostrade.
  Eten: het eten is hier overal heel verzorgd en heel erg lekker. Hier in Sydney vind je veel visrestaurants, maar ook Steak is heel populair en uiteraard zie je ook vaak Kangaroo op de menukaart staan. 
  We weten niet wanneer we de volgende keer internet zullen hebben, maar hopelijk kunnen we weer snel onze blog updaten :) tot de volgende!
  
  OKT
  20
  Van Sydney naar Melbourne
  
  Het afscheid van Sydney viel ons zwaar, maar aan alle mooie liedjes komt wel een eind natuurlijk. Dan maar naar de luchthaven met bestemming Melbourne.
  Na een rustige vlucht van ongeveer anderhalf uur zijn we daar geland. Het eerste wat opvalt: warm! Drukkend warm. Helemaal anders dan de aangename warmte van Sydney. Misschien daardoor dat onze eerste indrukken van Melbourne eerder negatief waren. We voelden ons verloren en de stationsbuurt die we als eerste bezochten was misschien niet de beste eerste kennismaking. Dan maar naar de Royal Botanic Gardens die niet zo ver van ons hotel gelegen zijn. Wow. Echt prachtige omgeving. En gigantisch! Dit zorgde ervoor dat we Melbourne al een pak positiever bekeken.
  ‘s Avonds zijn we hier dan iets gaan eten. Wat eigenlijk tot nu toe een constante is geweest tijdens de reis: enorm lekker eten voor relatief weinig geld. Zo sluiten we de halve dag in Melbourne dus toch positief af. Morgen beginnen we aan onze trip via de Great Ocean Road. Links rijden dus opnieuw.
  -B.
  Btw: Aussies zijn duidelijk dol op auto’s. Altijd de topversie van de wagen. (Mazda 3 XPS, Honda Civic Type R, BMW M3, BMW M5, Aston Martin V8 Vantage, BMW 335i, BMW 135i, Holdens met spoilers etc etc)
Ons hotel ligt trouwens net achter de Aston Martin garage van Melbourne… yay!
  En nu nog wat Golf kijken…

  OKT

  21

  Great Ocean Road

  Gedaan met het citytrippen, vanaf nu begint het roadtrippen.
Vanochtend weer vroeg opgestaan, nog even snel ontbeten, uitgecheckt uit het hotel in Melbourne en dan de taxi genomen naar het Hertzdepot.
Daar aangekomen kregen we onze mooie witte Ford Focus toegekend waar we de komende 8 dagen Zuidelijk Australië mee onveilig gaan maken.
Het links rijden hadden we gelukkig al geoefend in de Blue Mountains en hierdoor verliep het vertrek vanuit Melbourne dan ook zeer vlot.

  Eerste halte op onze trip was Geelong, waar we een informatiecentrum zijn binnengestapt.
Hier werden we heel vriendelijk ontvangen en we kregen een zeer goede uitleg over de Great Ocean Road en alle interessante stopplaatsen onderweg.
Met onze infozak vol stratenplannen vertrokken we richting Torquay en dan verder door naar Bells Beach. Hier hadden we meteen al een prachtig uitzicht op de Grote Oceaan. 
We hadden ook weeral geluk met het weer, de zon was van de partij wat de kleuren van de natuur en de oceaan nog zoveel mooier maakte.
  Vanuit Bells Beach reden we naar een ander uitzichtpunt (point Addis) en daarna door naar het golfterrein van Anglesea. Op dit golfterrein leven namelijk een 400-tal kangaroos!
Spijtig genoeg hebben we er geen enkele gezien :( We waren daar om 14u en dan zitten de kangaroos blijkbaar liever in het bos (waar we niet mochten komen wegens golfwedstrijd die bezig was en dus mochten we het terrein niet oversteken).
Het enige wat we dus hebben gezien op het golfterrein van Anglesea waren ….golfers.
  Na Anglesea reden we verder (nog steeds langs de rand van de Oceaan, het ene mooie uitzicht na het andere) naar Fairhaven waar we een klein wandelingetje gemaakt hebben naar een vuurtoren.
  Na Fairhaven kwamen we voorbij Lorne, wat een vrij toeristich plaatsje was. We hadden wel een goede tip gekregen in het informatiecentrum: door ergens een wegje naar boven te volgen kwamen we weer op een uitkijkpunt (Teddys Lookout) waar we alweer heel veel mooie foto’s konden nemen.
  Ik weet, het wordt een beetje afgezaagd :) altijd die prachtige vergezichten … misschien dat de foto’s hier wel interessanter zullen zijn dan de tekst ;)Vanuit Lorne was het niet zo ver meer rijden naar Apollo Bay, waar ons hotel gelegen is.
Onderweg hebben we enkel nog een tussenstop gemaakt bij een caravan park, want we hadden een tip gekregen dat er daar koala’s in de bomen zaten.
En yes! We hadden meer geluk dan bij onze kangaroos, want we hebben koala’s gespot :)
  Nu zitten we dus in ons hotel in Apollo Bay. We gaan hier zo dadelijk het stadje nog wat verkennen, en dan iets eten (het is hier nu 17u).
  Tot het volgende bericht!
  PS: we vinden het heel leuk om te lezen dat jullie onze blog volgen :D Blijf maar zeker reacties plaatsen want die lezen wij hier steeds weer met veel plezier :)

  OKT

  22

  Oceaan en Koala's

  Vanmorgen zijn we na een stevig ontbijt vertrokken uit Apollo Bay, over The Great Ocean Road richting Warrnambool. Vanuit Apollo Bay maakt deze een doorsteek over het binnenland, door het Otway National Park. Prachtig! Heuvels vol Eucalyptus bomen en de bijhorende Koala’s!

  Maar eerst moesten we nog via Mait’s Rest. Dit is een klein pad van ongeveer 800m in een lus door een regenwoud. Ook hier weer adembenemend mooie natuur en al wat je daar hoort zijn het riviertje en de vogels die het bos bevolken.
  Na Mait’s Rest gingen we naar het Lighthouse. Onderweg daarheen stonden er een hoop mensen aan de kant van de weg naar de boomtoppen te kijken. Dat kon maar één ding betekenen: KOALA’S! En jawel hoor, een stuk of zeven hebben we er gezien. De meesten niet meer dan een bolletje pels aan de tak, maar eentje was zo vriendelijk om speciaal voor ons zijn enige actieve vijf minuten van de dag te reserveren. Dat staat op film. Hieronder kan je al een foto bekijken van de acteur in kwestie en het lighthouse waar we naar onderweg waren.
  Na genoeg bos gezien te hebben kwamen we uiteindelijk weer aan de kust. Vanaf hier is het een totaal andere kust, met hoge kliffen en uitgesleten rotsen. Hieronder de Twelve Apostles (waarvan er nog maar 9 ofzo over zijn gebleven, de rest heeft de oceaan al afgebroken), London Bridge, waarvan een deel een aantal jaren terug is ingestort en The Arch. Beschrijvingen zijn niet nodig, de foto’s spreken boekdelen.      
  Nu zijn we in Warrnambool, waar een strand is wat berucht is voor walvissen, maar jammer genoeg hebben wij er vandaag geen gespot. :’(
  -B.
  PS.: Hier zijn golfbanen aan de rand van die kliffen. Ik denk dat er wel iemand is die hier een geweldige vakantie zou kunnen doorbrengen. ;)

  OKT

  23

  Van Warrnambool naar Halls Gap.

  Vandaag zou een vrij rustige dag worden: we zouden gewoon van Warrnambool naar Halls Gap (gelegen in de Grampians) rijden.
Maar uiteindelijk is het toch nog een iets drukkere dag geworden.
We hadden namelijk in Geelong (zie een aantal dagen terug) in het infocentrum een tip gekregen over twee mooie plaatsen die we nog konden bezoeken. Deze lagen niet helemaal op onze route, maar het was ook niet enorm ver omrijden. Dus wij daar naartoe!

  De eerste stopplaats was Tower Hill: prachtig heuvelachtig landschap waar duizenden jaren geleden een werkende vulkaan aanwezig was.
We hadden in onze infofolder gelezen dat we in Tower Hill zéker weten én koala’s én emoes én kangoeroes in het wild zouden tegenkomen.
We dachten dus al : yes, eindelijk gaan we dan toch die kangoeroes zien! Na onze vorige mislukte pogingen hadden we er nu echt wel nood aan :)
  We hadden nog maar net de wagen geparkeerd en we zagen al een paar emoes lopen, dat zat dus al direct goed. Na onze klim naar de top van Tower Hill en terug kwamen we ook nog koala’s tegen.
  Dat was dus al een 2 op 3. Nu was het enkel nog uitkijken naar de kangoeroes.
Maar … rararara je kan het al raden zeker …. Geen kangoeroe te zien. Ze lagen weer ergens te slapen vanboven in een bos, we zouden er geen te zien krijgen die ochtend. Spijtig! Dan maar verder naar de volgende stopplaats.
Onze volgende halte was Cape Bridgewater: een heel mooi wit strand aan de oceaan. Hier hebben we ‘s middags iets gegeten, genietend van de zon, het eten en het uitzicht.
  Na Cape Bridgewater vertrokken we richting Halls Gap, maar niet via de gewone route, wel via de route die langs ‘Victoria Valley’ liep (nog een tip van het infocentrum).
Stel je volgend beeld voor: lange rechte wegen, links een uitgestrekt landschap, rechts een uitgestrekt landschap, geen auto voor of achter u, en in de verte het begin van een gebergte.
En dit alles onder een stralende zon. Mooi hé? :) Zo hebben wij een paar uur gereden, amper tegenliggers tegengekomen en heel mooie natuur overal!
  Op het laatste baantje voor we in Halls Gap kwamen zagen we plots iets bewegen aan de zijkant … en jawel! Het was gewoonweg een kangoeroe! Wij superblij natuurlijk!
In Halls Gap aangekomen bleken er wel meerdere kangoeroes rond te lopen, we moeten hier onze kop nog maar uit de deur van ons motel steken en we zien er al zitten :D Echt super! :)
  Omdat we hier in Halls Gap vrij vroeg waren aangekomen (rond half vier in de namiddag) zijn we al vlug eens naar één van de bezienswaardigheden hier in de buurt gereden: ‘The Balconies’.
Ik zal gewoon wat foto’s plaatsen, ik denk dat de beelden meer dan genoeg zeggen :)    
  Voila, dit was het weer voor vandaag: wij gaan hier nu iets eten en nog wat kangoeroes bekijken (hier zitten trouwens ook nog veel kookaburras, google dat maar eens, is een heel mooie vogel die serieus veel lawaai kan maken ;) ). Morgen gaan we dan écht de Grampians verkennen.
  Groetjes!
  M. & B.

  OKT

  24

  Wandelen in The Grampians

  Aangezien we vandaag een hoop af te wandelen gingen hebben, namen we ons gisteren voor om vanmorgen vroeg te vertrekken. Zoals dat bij ons dan ook altijd gaat zijn we deze keer meer dan drie kwartier later dan gewoonlijk wakker geworden. Uiteindelijk waren we pas om half tien op de vertrekplaats in plaats van om negen uur. Niet dat het uiteindelijk veel verschil maakte, maar kom. Typisch wij.

  Als eerste stond er een wandeling op het programma naar “The Pinnacle”. Volgens de brochure een wandeling van 2u-2u30. Afstand ongeveer 4,8km heen en terug. (Ervaren stappers onder de lezers zullen nu zeggen: “dat doe ik op een drie kwartier!”) We begonnen er aan met goede moed. De wandeling ging eerst door “The Grand Canyon” wat een zeer spectaculair deel van de wandeling was door een kloof, langs beide kanten ommuurd door ruwe rotswanden en onder en naast onze stapschoenen een rustig kabbelend stroompje water. Over die stapschoenen gesproken; die hebben we vandaag wel degelijk ingelopen. Een paar keer geluk gehad dat we die aan hadden, want de rotsen hier zijn voornamelijk grote vlakke stenen die schuin omhoog gaan. Niet veel grip dus.
  Na het Grand Canyon deel kwam een deel door het bos met een gigantische hoeveelheid trappen, bestaande uit afzonderlijk gekapte rotsblokken. Bij het stijgen vrij aangenaam, bij het dalen moordend voor de knieën. De laatste 700m van de wandeling was dan in volle zon, over ruwe rotsen, afgewisseld met weer een nauwe kloof waar ik maar net tussen pastte met mijn schouders. Stoere body builders zullen hier dus niet tot boven raken denk ik, of het zal met wat gewring zijn.
  Het uiteindelijke uitzicht ga ik weer gewoon tonen.
  Na dit uitzicht volgde nog de afdaling. De klok stond nu op 11u. Anderhalf uur klimmen dus over een afstand van 2,4km. Dat geeft misschien een idee van hoe zwaar deze klim was aangezien wij normaalgezien toch wel bijna drie keer zoveel stappen in die tijd.
  De afdaling was moordend voor de gewrichten, maar ze hebben het goed volgehouden. Een paar kleine uitschuivers, maar altijd mooi overeind kunnen blijven. Op zich al een prestatie. Toen we aan de auto kwamen was het vijf over half twaalf. Totaaltijd: een kleine twee uur. Niet slecht dus.
  Dit was echter pas de eerste wandeling die op ons programma stond, er zou nog één grote volgen en een aantal korte. Op naar de volgende dus, die van de McKenzy Falls. Ter plaatse nog even warme soep gegeten en daarna op pad. 1,4km gaf het bordje aan. Deze keer echter nagenoeg vlak en na een korte wandeling hadden we een mooi uitzicht op de waterval. Prachtig alweer. De terugtocht ging al even snel en dus deden we er nog even 2 kleine wandelingen (400m en 200m) bij om nog een aantal uitzichtpunten te bekijken. Het eerste van “Broken Falls” wat weer een waterval was en het laatste was een gewoon uitkijkpunt waar vroeger een kiosk stond en een huis. Goed dat wij hier niet hoeven te wonen. Het huis staat er niet meer, maar de plaats is wel aangegeven. Ernaast gaat het meteen een twintigtal meter de dieperik in. Hier hebben we onze eerste andere Vlamingen ontmoet. Ze kwamen uit Kapellen en de man was hier op zakenbezoek en maakte van de gelegenheid gebruik om met vrouw en kind even de sfeer van Australië op te snuiven. Geen slecht idee dus.
  Als laatste stond de “Barooka Lookout” op het programma. Dit is gewoon uit de wagen stappen en rondkijken eigenlijk. Voor ervaren stappers als wij dus een piece of cake ;) Het uitzicht is echter niet minder mooi.
  Moe, maar voldaan nog even langs het hotel om het restaurant van vanavond vast te leggen en daarna stond er nog iets speciaals op het programma:
  The Grampians Adventure Golf. Voor mij met stip naar 1 gestegen als leukste en best aangeklede minigolf die ik ooit gespeeld heb. Wie er uiteindelijk gewonnen is heb ik nog niet uitgerekend, maar we hebben er allebei enorm van genoten. Een echte aanrader voor wie in de buurt is!
  Nu zijn we vers gedouched en zo dadelijk gaan wij iets eten. Morgen staat er een 8 uur lange autorit op het programma naar Victor Harbor waar we overmorgen de ferry naar Kangaroo Island zullen nemen. We voorzien morgen dus een minder spectaculaire update (als we al een kunnen plaatsen…) -B.

  OKT

  26

  Kangaroo Island - Dag 1

  Zoals je misschien al gemerkt had hebben we gisteren geen verslagje geschreven, omdat we eigenlijk niet veel te vertellen hadden. We zijn gisteren van Halls Gap naar Victor Harbour gereden en hebben daar iets gegeten en zijn gaan slapen. Niet echt heel boeiend dus ;-) Het rijden was voor ons natuurlijk wel boeiend door al die uitgestrekte landschappen. Een groot verschil met rijden op Belgische wegen! Als je in België van de kust naar de Ardennen rijdt dan ben je uitgeput tegen dat je aankomt omdat er gewoon zo enorm veel verkeer is onderweg. Hier vliegen de uren voorbij terwijl je rijdt, rijden is hier heel ontspannend :) Als je onderweg 50 tegenliggers tegenkomt dan is het hier al druk! :)
Het enige opvallende wat hier gisteren nog gebeurd is, is het feit dat we in een andere ‘tijdzone’ terecht zijn gekomen. We hebben onze horloges een half uur moeten terugdraaien. Jullie zijn ondertussen ook een uur teruggedraaid, wat er dus eigenlijk voor zorgt dat wij nu 9.30 uur vooruit zijn. Onze maandag is al bijna voorbij en jullie moeten nog opstaan!

  En wat voor een maandag wij al gehad hebben …
Om half zeven moesten we vandaag al opstaan, we moesten namelijk nog een stukje rijden tot in Cape Jervis waar we om 9uur de ferry namen naar Kangaroo Island. De ferrytocht duurde drie kwartier en is vlot verlopen (alhoewel het niet zo vlot zou zijn verlopen indien we geen reispilletjes hadden ingenomen denk ik … de zee was nogal woelig).
  Omdat we hier op onze reis al een aantal keren heel goed geholpen werden in infocentra zijn we dan ook meteen bij aankomst op het eiland naar zo’n centrum gereden. Hier kregen we meteen een aantal tips van bezienswaardigheden onder weg naar ons hotel (aan de andere kant van het eiland, toch wel een twee uur rijden!)..
  Onze eerste stopplaats was: Seal Bay, de naam verklapt het al een beetje: het gaat hier om een strand waar Australische zeeleeuwen leven.
We maakten er eerst een wandeling over een verhoogd wandelpad waardoor je boven het strand loopt en zo de zeeleeuwen kan zien liggen. Dat was al heel mooi …. Maar nog niet genoeg voor ons :)
We hebben ons dan ook ingeschreven voor een ‘guided tour’, dit hield in dat je met een gids naar het strand ging waar de zeeleeuwen lagen (niet toegankelijk voor andere bezoekers).
Er waren wel een aantal regels, zoals: steeds 10 meter afstand houden van de zeeleeuwen (dan heb je nog net genoeg ruimte om snel weg te lopen wanneer ze zouden aanvallen)en altijd in groep blijven.
Die guided tour was echt een aanrader: we hebben heel interessante info gekregen over het leven van deze bedreigde dieren. We hebben ze ook van heel dichtbij kunnen bestuderen en we hadden geluk: we zagen er eentje uit het water komen, we zagen een andere moederzeeleeuw kwaad worden op een jong zeeleeuwtje dat probeerde melk te drinken bij haar, we zagen het jongste zeeleeuwtje van dit moment en ook een supergrote zeeleeuw die toch wel net naast de trappen ging zitten waarover wij weer naar boven moesten … dat was wel even spannend. Want zo’n groot beest weegt gemakkelijk 250 kilo én die kunnen heel hard rennen! Sneller dan mensen … je zou het nochtans niet zeggen als je ze zo ziet luieren op het strand.We hebben daar op Seal Bay ook nog een ander leuk diertje gezien: een echidna (mierenegel?), nog een typisch Australisch beestje.
  Na Seal Bay trokken we naar de Kelly Hill cave, waar we een privé rondleiding kregen (we waren de enige bezoekers op dat uur) doorheen een zeer mooie grot. Voor grottenkenners onder ons: het ging hier om een droge grot wat bij ons in Europa niet echt (veel) voorkomt blijkbaar. Buiten stalactieten en stalagmieten hadden ze hier ook helictieten (die groeien naar alle kanten).
Weeral een topbezoek dat we kunnen toevoegen aan onze lijst :)

   

  Nu zijn we ondertussen aangekomen op ons hotel, wat een heel aangenaam hotel is in het midden van de ‘bush’. Straks zou het hier vol wallabies en andere beesten moeten zitten.

  We hebben ons daarnet ook nog ingeschreven voor een avondwandeling die om kwart voor acht begint en anderhalfuur zal duren. We gaan dan onder meer langs bomen lopen waar koala’s zitten en die zouden rond die tijd naar beneden komen … we zijn benieuwd :) Foto’s daarvan volgen dan morgen, ondertussen kunnen jullie al van de andere foto’s van vandaag genieten!

  Groetjes, M.

  OKT

  26

  Kangaroo Island - Dag 1 (EXTRA)

  Als aanvulling op onderstaande; hier een miniverslagje van de nocturne!

  Superveel bijgeleerd, massa’s Wallabies gezien, Kangoeroes, Possums en Koalas. Ongelooflijk hoeveel dieren hier zitten. Een fantastische gids alweer die ons doorheen zijn gigantische landgoed van ongeveer 10 vierkante km heeft geloodsd. (Of toch een gedeelte ervan)
  Foto’s zijn niet zo goed gelukt, maar ik heb een aantal filmpjes die wel de moeite zijn met onder meer Amy, de plaatselijke huiskangoeroe. Prachtig. M. is alvast een fan geworden.
  Vergeet zeker niet onderstaand bericht ook te lezen voor het eerste deel van onze dag!

  OKT

  27

  Kangaroo Island - Dag 2

  Tweede dag op dit geweldige eiland en alweer een reeks hoogtepunten zijn deze dag de revue gepasseerd. We zijn rustig begonnen met een wandeling door Flinders Chase National Park naar de Platypus Waterholes (waarvan er nog maar een over is na zware bosbranden in 2006) in de hoop hier een van deze merkwaardige beestjes in het wild te kunnen vinden. Jammer genoeg hebben we geen Platypus gezien, maar wel een speciaal soort gans, een Kangoeroe en een paar Guana’s. Op zich ook al niet slecht vonden wij.


  Na deze wandeling zijn we doorgereden naar de “Remarkable Rocks”. Deze zijn “Remarkable” omdat ze zo’n grillige vormen hebben en echt wel prachtig en indrukwekkend zijn. Hier zie je een aantal foto’s.
 
  Vervolgens reden we een beetje verder richting “Admiral’s Arch”, waarbij we geen van beiden wisten wat we ons ervan moesten voorstellen. De laatste paar honderd meter wandelen ging over een zogenaamde “boardwalk”, wat dus, zoals de naam het zelf zegt, een wandelpad met planken is wat ongeveer een meter boven de grond uitsteekt, om zo de bodem van de vele wandelaars te ontzien. Deze boardwalk leidde ons langs een ongelooflijk woeste kustlijn waar de golven met veel kracht beukten op de rotsen. Een geweldig waterspektakel is hiervan het resultaat.
 
Er stond ook veel wind.

  Wij waren niet de enigen aan Admiral’s Arch, een kolonie zeehonden (New Zealand Fur Seals) heeft hier hun thuisbasis en geniet op de donkere rotsen van een zonnebad. Eens je de eerste gespot hebt zijn de anderen makkelijk te vinden, maar wij hebben er bij onze eerste doortocht een hele hoop gemist die we pas een paar minuten later zagen.

  Na deze hoogtepunten was het aantal opties voor ons bijna op, aangezien we met onze huurwagen enkel “sealed roads” mogen betreden. Sealed roads zijn wegen met asfalt en daarvan zijn er welgeteld 5 van op Kangaroo Island. Veel keuze qua bezoeken hadden we dus niet… Dan maar naar Kingscote waar elke dag om 17u stipt de Pelikanen gevoederd worden. We waren er wat te vroeg en dus hebben we Kingscote maar wat verkend, een milkshake gedronken en daarna afgezakt naar de plaats van het gebeuren. 16 minuten film heb ik hiervan. Voor wat impressies kan je natuurlijk bij de foto’s terecht.
 
  We hebben ook even gekeken naar wat de prijzen van het vastgoed hier zijn en dat valt best mee. Hier tellen ze trouwens meteen in hectaren als je een lapje grond wenst. Verder telt het eiland 5 golf courses! Niet slecht voor een eiland van 150km breed en 50km hoog en 4400 inwoners.
  M. heeft al spijt dat we morgen hier moeten vertrekken, maar The Outback roept ons. Morgen is weer voornamelijk een rij-dag, maar we zullen wel proberen om nog een update te plaatsen aangezien we nog een voormiddag op dit eiland gaan doorbrengen. Met wat geluk kan je je verwachten aan een leuke update dus.
  -B.

  OKT

  28

  Van Kangaroo Island naar Adelaide

  Vandaag moesten we afscheid nemen van ons geliefde Kangaroo Island.
Om 14.30 u moesten we de ferry terugnemen naar dat andere Island, genaamd Australië.
In de voormiddag hadden we dus wel nog even tijd om nog een laatste iets te bezoeken op het eiland: ‘Little Sahara’. De naam vat het volledig samen: het gaat hier om een mini woestijn op het eiland. Echt vreemd om te zien! We zijn eens tot bovenop een steile zandheuvel geklauterd en zagen dan rondom ons overal zand, zand en nog eens zand. Het was de moeite!
 

  Rond de middag kwamen we in Penneshaw aan, waar de ferry vertrekt. We hebben er nog snel iets gegeten en zijn dan alvast naar de plaats gereden waar de ferry aanmeert. 
En het geluk zat met ons mee … omdat we zo vroeg waren, en de ferry van een uur vroeger dan de onze nog niet vol zat, mochten we die al nemen! Jeej, dat spaarde ons weeral een uurtje wachten uit.
Na de boottocht (die een pak vlotter verliep dan in het heengaan, de zee was kalm nu!) vertrokken we met onze wagen naar Adelaide. 
Hier zijn we nu aangekomen in ons hotel, we hebben net al eens een stukje van de stad verkend en iets gegeten en straks staat er nog op het programma: herinladen van de valiezen! Want morgen gaan we weer het vliegtuig op, deze keer richting Alice Springs.
We zijn hier alvast gewoon aan het raken aan de iets warmere temperaturen: vandaag was het een aangename 30 graden! ;)
  Tot de volgende!
  M. & B.

  OKT

  29

  Alice Springs

  Vandaag maar een kort berichtje:

  We zijn vanochtend vanuit Adelaide naar Alice Springs gevlogen en hebben onderweg ons horloge alweer een uur mogen terugdraaien. We zitten nu dus nog 8uur en 30 minuten verder in de toekomst dan jullie.
We zijn hier nu op ons hotel en hebben de stad al een beetje verkend.
Het is hier lekker warm :), verder wel een aangename stad (met veel aboriginal inwoners).
Morgen vertrekken we op drie daagse safari, om 6u ‘s ochtends komen ze ons al ophalen.
Jullie gaan dus drie dagen niets van ons horen! 
Voor Reinilde alvast een hele gelukkige verjaardag gewenst!
  Groetjes,
M. & B.

  NOV

  01

  Safari ‘in Style’ : 3 dagen Red Centre

  Omdat het vorige bericht zo kort was trakteren we jullie vandaag op een extra lang bericht ;) 
… er zijn ook foto’s bij voor de mensen die niet zo graag lezen ;) Enjoy!


  We zijn net terug van onze driedaagse in de outback en het was de moeite!
We zijn in een leuke groep terechtgekomen die bestond uit 4 mensen uit Denemarken, 5 Duitsers, 2 personen van Zwitserland, 2 Spanjaarden en tot slot dan wijzelf de twee Belgen :). Verder was er ook nog onze gids (tevens chauffeur van ons 4X4busje) en nog een Nederlands meisje, die mee was om voor ons te koken en die zowat de gastvrouw van ons kamp was.
  Zoals ik reeds vermeld had in het vorige berichtje werden we de eerste dag al vroeg opgehaald door onze gids. We hadden dan ook een lange tocht voor de boeg: in Australië ligt alles ver uit elkaar. De afstand tussen Alice Springs en de bekende rots Uluru (waar we die eerste dag naar toe reden) bedroeg bijna 500 km! 
Gelukkig werden er regelmatig pauzes ingelast tijdens het rijden: zo stopten we bijvoorbeeld na een uurtje rijden aan een kamelenboerderij waar we konden ontbijten.
Om het uur ongeveer stopten we zo ergens aan een tankstation of boerderij, dewelke trouwens de enige gebouwen waren die we onderweg tegenkwamen.
Het binnenland van Australië is dan ook bijna volledig onbewoond.
Zoals ik al zei: om de 100 km kwamen we een stopplaats tegen en meer was er niet!
De gids vertelde onderweg verhalen over de enkele boeren die in de outback leefden, zo reden we door een stuk land van een boer dat zo groot was al Luxemburg.
En er is zelfs een boer die een stuk land heeft zo groot als België! Moeilijk in te beelden he? Maar zo verlaten is het daar dus :)
  Rond één uur in de namiddag kwamen we in ons kamp aan.
Voor iedereen was er een leuke tent voorzien (super-de-luxe) met zelfs bedden én een lamp :), verder was er ook nog een grotere overdekte tent die als keuken dienst deed. Daar hebben we dan ook meteen onze lunch (lekkere hamburgers) opgegeten :)
Na de lunch vertrokken we naar Kata Tjuta (de Olga’s): de naam Kata Tjuta betekent ‘vele hoofden’, en zo ziet deze rotsformatie er ook wel een beetje uit.
We gingen daar normaal een vrij lange wandeling maken, maar we zijn moeten overschakelen naar een andere, kortere, wandeling. De lange wandeling was namelijk gesloten wegens de hitte. Eens de temperatuur hoger is dan 36 graden mag je geen lange wandelingen meer doen. En ja het was die dag 38 graden!! 
Achteraf gezien was ik heel blij dat ze het niet toelaten om de lange wandeling te doen bij zo’n temperaturen, want na de korte wandeling (iets van 1,5 km) was ik kapot! Het was snikheet en de dagen er na zou het nog erger worden: dag 2 was 40 graden, dag 3 41 graden.
De warmte op zich was al vrij zwaar (maar kom we klagen niet, ik zou niet willen ruilen met zo’n Belgische regendag ;) ) maar die hitte bracht ook nog eens veel vliegen met zich mee. En die vliegen zijn daar echte doorzetters: ze moeten en ze zullen op uw hoofd komen zitten!
Gelukkig waren wij daar weeral goed op voorzien en hadden wij zo’n belachelijk netje dat je over uw hoofd kon hangen tegen de vliegen ;) (gebruikten we wel alleen wanneer het echt TE erg werd en dat was nu ook weer niet zo heel vaak).
 
  De korte wandeling hield eigenlijk in dat we een stukje tussen de Olga’s liepen, in een kloof. Knappe rotsformatie die Olga’s!
Na onze uitputtende wandeling trokken we naar een plek waar de zonsondergang boven Uluru te zien is (Ayers Rock, dé bekende monoliet van Australië).
Uluru is prachtig om te zien en best indrukwekkend, maar die zonsondergang plaats is geen aanrader. Het zit daar overvol toeristen en dit waren wij niet gewoon na 17 dagen met zijn tweetjes door Australië te trekken en amper volk tegen te komen. Honderden mensen die daar op het zelfde plekje naar een rots staan te kijken, foto’s te nemen, iedereen met zijn glaasje champagne in de hand (dat was wél leuk ;) ), en dan maar wachten tot de zon onder is.
En van zodra de zon onder is … hup al die mensen hun bussen en auto’s in en iedereen als mieren achter elkaar rijden naar de uitgang van het park.
Dat was niet echt iets voor ons … maar we hebben het overleefd :D
De ochtend van dag twee hebben we trouwens nog eens hetzelfde ritueel meegemaakt, maar dan met zonsopgang ;) Daarover straks meer.
  Eerst nog de avond van dag 1: Na de zonsondergang reden we terug naar ons kamp waar ons avondeten al op ons stond te wachten.
Tijdens dat avondeten werd ons verteld om hoe laat we de volgende dag moesten opstaan. Dat bleek om 4u te zijn! In het midden van de nacht dus eigenlijk … maarja dat moet natuurlijk als je een zonsopgang wil zien.
Dus iedereen is die avond dan maar vroeg zijn tent in gekropen!
  Om 4u werden we gewekt en B. en ik waren heel nieuwsgierig naar de sterrenhemel in de outback. We hadden voor we gingen slapen al eens gekeken maar toen stond de maan er nog en was het te licht. Maar om 4u was de maan al weg en zagen we plots enorm veel sterren! Je ziet gewoon zo de Melkweg liggen! Heel indrukwekkend! Echt knap :)
Dus ons ochtendhumeur was al meteen verdwenen met zo’n mooi zicht!
  Om 5 uur vertrokken we naar de plaats van de zonsopgang die op zich wel heel mooi is, maar door de vele toeristen op die ene zelfde plaats had je niet meteen het gevoel dat je iets unieks meemaakte.
  Eens de zon op was trokken we naar de voet van Uluru. Tegen dat we daar waren was het denk ik half zeven. 
We hebben daar eerst een korte wandeling gemaakt, die de ’Mala Walk’ noemt, en die rond een klein stukje van de rots gaat. Onze gids heeft ons hier veel uitleg gegeven over het leven van de Aboriginals voor wie deze rots heilig is.
De gids kon heel boeiend vertellen, wij hebben op deze drie dagen zeer veel bijgeleerd! Voornamelijk over het leven van Aboriginals, maar ook over allerlei planten en natuurverschijnselen in de outback.
  Na de Mala Walk kregen we de kans om zelf de 9km lange wandeling rondom Uluru te maken.
Dit hebben wij dan ook gedaan (ondanks dat het die ochtend al 30 graden was), en de wandeling was heel leuk. Je ziet dan goed dat de rots niet één gladde grote steen is, maar eigenlijk juist uit heel veel bulten, putten en inhammen bestaat.
  Onze gids hamerde er trouwens op dat we steeds genoeg moesten drinken in die hitte.
Wij hadden dan ook altijd drie flessen water bij … en dat water was dan lekker heet geworden tegen de middag.
Alles is daar ginds zo warm dat wanneer je daar een koud water kraan opendraaide, daar steeds warm water uitkwam. Na een tijd begin je wel te snakken naar een fris drankje … :)
 
  Na onze Uluru wandeling kregen we lunch en daarna reden we verder naar een nieuw kamp, ditmaal in de buurt van de ‘Kings Canyon’ wat alweer een paar uur rijden was.
Aangekomen in ons nieuwe kamp kregen we de kans om een duik te nemen in een zwembad! B. natuurlijk direct het water in :)
Daarna was het tijd voor avondeten in ons kamp.
Ons kamp lag ergens compleet afgelegen van al de rest (van het zwembad etc.) en was ‘s avonds een heel gezellige plaats.
Er was een kampvuur waar iedereen rond zat en de gids heeft op het vuur een typisch outbackbrood gebakken. Dit brood bestaat uit drie ingrediënten: bloem, zout en bier. En lekker dat dat was! Zeker met een goede laag boter op .. Mmm, vers gebakken op het kampvuur :)
Moe maar voldaan kropen we die avond onze tent in.
   
  De volgende ochtend mochten we een beetje uitslapen: vandaag moesten we pas om 5 u opstaan!
Op het programma stond een drie uur durende wandeling in Kings Canyon, en om de hitte zo veel mogelijk te vermijden is het aangeraden om zeer vroeg te vertrekken.
Uiteindelijk hebben we gewandeld van 7 tot 10 uur ‘s ochtends.
De wandeling was heel indrukwekkend, maar ook wel vermoeiend: het begon al met een steile klim op een heuvel die ze ‘heart attack hill’ noemen … ik denk dat de naam genoeg zegt :)
Maar eens boven aangekomen viel het goed mee: we zijn helemaal rond de canyon gewandeld en kregen ook hier weer een zeer interessante uitleg over een aantal zaken die we onderweg tegenkwamen.
     
  Na de wandeling was het weer tijd voor lunch en daarna vertrokken we terug richting Alice Springs, waar we rond 17u vandaag zijn aangekomen.
  Het was plezant en zéker een aanrader! We hebben ervan genoten :) maar nu moeten we ons weer klaarmaken voor het volgende op ons programma: op naar Port Douglas!
  Groetjes,
  M. & B.

  NOV

  02

  Van Alice Springs naar Port Douglas

  Vandaag mochten we uitslapen! Dat was wel nodig na die zware drie daagse tocht door de outback.
Om 10u hebben we uitgecheckt uit het hotel en zijn we nog een laatste keer de stad Alice Springs ingetrokken.
Zo hebben wij nog een bezoek gebracht aan het Royal Flying Doctors Visitor centre en het reptielencentrum. Verder hebben we nog wat kunstgalerijen bezocht met Aboriginal kunstwerken.

  Om half drie hebben we de shuttle bus naar de luchthaven genomen waar we om kwart na vier de vlucht naar Cairns vertrok.
De vlucht was alweer met de maatschappij Qantas: moest je ooit naar Australië gaan dan is Qantas een aanrader. De service op die vluchten is zeer goed vinden wij.
Zo hebben wij bijvoorbeeld op onze 2uur durende vlucht een lekkere maaltijd gekregen :) Wij wisten niet eens dat dat was inbegrepen! 
Toen we in Cairns geland waren werden we opgewacht door de chauffeur van een shuttlebusje dat ons naar Port Douglas zou brengen. Het was nog een uur rijden tot aan ons hotel.
  Onze hotelkamer is denk ik de beste die we deze reis al gehad hebben :), spijtig genoeg is het ook het laatste hotel van de reis! 
Port Douglas hebben we op dit moment enkel nog maar in het donker gezien maar we vinden het hier al geweldig! We zijn net eens door de hoofdstraat gewandeld (waar ik al dé beste ijsjes van heel Australië ontdekt heb :) ) en daar hing er een heel gezellige sfeer: nog veel volk op straat, alle restaurantjes goed gevuld, aangename temperaturen … kortom: een echt vakantiegevoel :)
 
  Qua natuur en klimaat is het hier totaal anders dan in de outback, we zitten hier dan ook in het tropische noorden: de temperaturen schommelen overdag rond de 30 graden en het is hier een pak vochtiger.
  Morgenochtend worden we opgehaald door de organisatie waarmee we naar het Great Barrier Reef gaan. We zijn benieuwd! :)
  Groetjes,
  M&B

  NOV

  03

  Low Isles - Snorkelen

  Vandaag was ingepland als een dagje snorkelen in het Great Barrier Reef rond Low Isles. Dit is, zoals de naam een beetje doet vermoeden, een “laag eiland”. Ik wist eerst niet goed wat ik me moest inbeelden, maar het is gewoon een eiland dat maar een paar meter boven de zee uit steekt. Er staat ook een vuurtoren trouwens.

  Maar goed, wij werden dus ‘s ochtends opgehaald door een busje. Flink als we zijn en wetende dat M. nogal last kan hebben van zeeziekte hadden we onze pilletjes ingenomen. Alles OK dus. Tot we ongeveer halfweg de bootreis waren met een mooie catamaran trouwens. M. heeft bij het opvaren haar pilletjes voor niets ingenomen. De dag begon goed.
  Eens aangekomen en aan strand was het een pak beter. We mochten een modieus lycra pakje aantrekken, een snorkel en duikbril opzetten en onze voeten een paar maten vergroten door middel van zwemvliezen. Zo’n lycra kostuum is trouwens tegen de kwallen die hier met perioden in grote getale kunnen voorkomen. Zo’n ‘steek’ kan erg pijnlijk zijn en bij sommige varianten leiden tot verlamming en zelfs fataal zijn. Dat we er hip uitzagen namen we er dus graag bij.
   
  Snorkelen is alvast een echte aanrader. Zelfs M. die niet meteen fan is van vissen vond het de moeite. We hebben zeeschildpadden gezien, clownvisjes (Nemo’s) en al het andere fraais wat riffen te bieden hebben. Ik heb een onderwaterfototoestel meegenomen, maar dat is met een filmpje dus op die foto’s is het in spanning afwachten!
  Na wat gerust te hebben op het eilandje en een wandeling errond (duurt 5 minuten, zo klein is het) was het tijd voor de lunch aan boord van het schip opnieuw. Ik ben erheen gesnorkeld en heb onderweg nog een paar grote vissen gezien. Grootte is moeilijk te schatten, maar ik gok op een gemiddelde hond ongeveer. En zwart. Een aantal anderen hebben een rifhaai gespot, maar tijdens het snorkelen is je zichtveld redelijk beperkt en dus is die aan mij voorbij gegaan.
  Maar goed, lunch dan. Lekker, verzorgd, veel en voor M. een boterham en wat fruit, kwestie van haar maag wat te ontzien na de niet zo fantastische heenreis. Voor de terugreis heeft ze een sterker pilletje gekregen van de crew (die trouwens enorm vriendelijk en behulpzaam waren.) en wat tips om deze keer minder last te krijgen: constant op ijs zuigen (jammer genoeg voor haar geen ijsJE), in het midden van het schip buiten zitten en naar de horizon turen.
  De terugreis is zonder problemen verlopen. We hebben zelfs dolfijnen gezien! Jammer genoeg waren ze even snel weg als dat ik ze zag en dus zijn daar geen foto’s van.
  Nu zijn we weer in het hotel. Straks nog iets gaan eten. Morgen trekken we het regenwoud in en met wat pech lopen we wat krokodillen tegen het lijf. Misschien tot morgen dus.
  
  NOV
  04
  Daintree Rainforest
  
  Vanmorgen werden we opgehaald door Billy Tea Safaris. Billy Tea is echter niet de naam van de gids. Daarover later meer. Op het programma stond ruw gesproken een trip door het Daintree National Park. Dit is een groot regenwoud, gelegen in de “Wet Tropics”. REGENwoud en WET tropics zouden nu al een belletje moeten doen rinkelen.
  Inderdaad, we hebben vandaag wel 3x gedurende 2 minuten een bui gehad. Meer regen dus dan over de hele reis denk ik. Gelukkig is er enkel regen gevallen wanneer wij lekker droog zaten. Perfect dus.
  Het begon allemaal met een trip op de Daintree rivier, een rivier die in principe stikt van de krokodillen. Ze noemen die hier “Salties”, vanwege het feit dat deze soort ook in zout water kan overleven. Tijdens de trip hebben we 1 staart van een krokodil gezien. De rest lag vanwege het hoge water te goed verscholen om ze te kunnen zien. Jammer. We hebben wel een aantal mooie bomen en vogels gezien. Misschien maar goed dat we geen aanval van een krokodil hebben meegemaakt zoals twee weken terug, want twee afzonderlijke bronnen hebben exact hetzelfde verhaal verteld. Gisteren iemand en vandaag. Het is dus echt gebeurd, maar de inzittenden zijn er met de schrik vanaf gekomen.
  Na deze gelukkig rustige boottocht zetten we onze tocht verder richting het regenwoud. Een eerste uitzichtpunt lag op onze weg. WOW. Van hier uit kon je de Daintree river zien uitmonden in de oceaan. Prachtig alweer. Wat zijn we verwend deze vakantie met mooie uitzichten!
  Hierna kwamen we aan een boardwalk door het regenwoud. Tijdens deze boardwalk kregen we een pak interessante informatie van de gids, zoals hoe de Cassowary (of hoe spel je dat?) een onmisbaar deel uitmaakt van de voortplanting van een aantal planten. Ook een paar cycades gezien van 400 jaar oud. Deze boomsoort bestaat al 300 miljoen jaar. Niet slecht.
  Nu goed, we kregen honger van al die uitleg en dus was het tijd voor een BBQ! Lekker alweer natuurlijk. Als dessert kregen we een krokodil te zien die gered was uit een dierenwinkel en nooit water had gezien. Nu ziet deze 3,5m grote rakker in een grote kooi met een eigen zwembadje. Best niet bij gaan.
  Na het eten reden we verder noordwaarts over het Bloomfield Track. Dit is een 4×4 only weg die nog maar net helemaal hersteld was. Smooth ride dus richting een kreekje waar gezwommen mocht worden. 100m verder staat dan wel een “pas op, krokodillen” bordje, maar blijkbaar komen ze niet zo ver omdat daar niets voor hen zit en het water er te koud is voor hun goesting. Na het zwemmen een 6-tal tropische vruchten mogen proeven waaronder natuurlijk banaan, ananas, maar ook andere, voor ons onbekende soorten. Daarvan is de Soursod momenteel onze favoriet. Zoeken of die in België ook beschikbaar is! Na het fruit werd ons nog Billy Tea geserveerd. Dit is een soort thee en heeft zijn naam gekregen van de pot waarin hij gemaakt wordt; de Billy. Voor meer informatie, google it!
  Tenslotte reden we nog langs Cape Tribulation, de plaats waar het Daintree Rainforest en het Great Barrier Reef elkaar onmoeten. Beiden staan op de lijst van UNESCO werelderfgoed en dan nog eens verschillende keren (om verschillende redenen dus). Redelijk unieke plek in de wereld dus.
  Op de terugweg naar huis zijn we nog gestopt in de plaatselijke “Crocantino” die elke dag verschillende soorten ijs maakt. Je kan daar een potje kopen met 4 soorten ijs in, elk gemaakt van tropisch fruit dat daar ter plaatse gekweekt wordt. Geweldig alweer. Hmmmmm. M. was er helemaal fan van natuurlijk.
        
  Morgen onze laatste dag in Australië. M. en ik willen niet terug. Vooral M. ziet er zwaar tegenop eigenlijk. Hopelijk kan ik het moraal wat hoog houden.
  -B.

  NOV

  05

  Port Douglas - laatste dag

  Aan alle mooie dingen komt ooit een einde.. Spijtig genoeg dus ook aan onze fantastische Australiëreis!
We hebben er nog een leuke laatste dag van gemaakt, die vooral in het teken stond van ‘ontspanning’! Dat mocht wel eens na al dat gereis van de laatste dagen :)
Vandaag hebben we ons dan ook beperkt tot de volgende activiteiten:

  slenteren door de winkelstraat van Port Douglas

  naar het bekende 4mile beach gewandeld (niet ver van het hotel)

  een ijsje gaan halen (geldt enkel voor mijzelf, M. ;) )

  in het zwembad van het hotel gesprongen

  naast het zwembad van het hotel gelegen op een ligstoel

  in het bubbelbad van het hotel gaan liggen

  uitgebreid gaan eten om onze laatste avond goed af te sluiten

  
  Nu rest ons enkel nog: alles in onze valiezen gepropt krijgen! Dat zal niet simpel worden aangezien we vandaag toch wel weer wat gewinkeld hebben …. :) En dan vanaf morgen begint er een lange lange lange terugreis naar dat koude, natte, donkere belgenland …. Zucht
Ben ik blij dat wij een huis gekocht hebben en ons meteen op ons volgende project (verbouwing) kunnen storten! Want ik vrees dat wij anders in een serieus zwart gat zouden vallen!
We kijken er natuurlijk wel naar uit om al onze foto’s en filmpjes te tonen en nog wat extra verhaaltjes te vertellen want uiteraard zijn onze blogberichtjes maar een korte samenvatting van wat wij hier allemaal hebben meegemaakt ;-)
  Moest je ooit al eens gedacht hebben: goh, ik zou eens naar Australië willen gaan … dan kan ik je maar 1 ding zeggen: DOEN!!! Echt waar, gewoon doen! Het is een geweldige ervaring. Australië is een fantastisch land: enorm veel afwisseling, heel erg vriendelijke mensen, een ‘no worries’ mentaliteit, altijd goed weer …. Ik kan er echt niets slecht over zeggen. Zelfs de spinnen, krokodillen en kwallen neem ik er met plezier bij :)
  Het was fijn om jullie berichtjes te lezen, hopelijk hebben jullie ook van die van ons genoten ;-)
We zien jullie snel weer in België!!
  Groetjes,
  M. & B.
  
  Terug